واکاوی سوسیالیستی

آخر هفته گذشته، آزمایشگاه نابرابری جهانی (WIL) سومین دوره کنفرانس نابرابری جهانی خود را در مدرسه اقتصاد پاریس برگزار کرد. WIL میزبان و نگهدارنده پایگاه داده نابرابری جهانی ، که پایگاه دسترسی آزاد در مورد نابرابری جهانی است. احتمالاً مشهورترین اعضای تیم WIL، مدیران، توماس پیکتی و گابریل زوکمن هستند که اولی به خاطر شاهکارش « سرمایه در قرن بیست و یکم » و کتاب‌های بعدی‌اش شناخته می‌شود.

حدود ۱۵۴ میلیون نفر در چهار ایالت و یک منطقه در ماه آوریل رأی دادند و شمارش آرا روز دوشنبه این هفته انجام شد.
نتایج نشان داد که حزب راست افراطی بهاراتیا جاناتا به رهبری نارندرا مودی همه چیز را از آن خود کرد. این حزب نه تنها در آسام به قدرت بازگشت، بلکه اپوزیسیون را در بنگال غربی – که زمانی جواهر تاج چپ هند بود – نیز شکست داد.

برشت مفهوم «طبقه» را در چارچوبی مارکسیستی و دیالکتیکی، به‌مثابه یک رابطه‌ی اجتماعی درک می‌کرد. فشرده‌ترین بیان این تلقی را می‌توان در شعر کودکانه‌ی او تحت‌عنوان «الفبا» (۱۹۳۴) یافت، آن‌جا که می‌نویسد:
«مرد ثروتمند و مرد فقیر / روبه‌روی هم ایستادند و به هم نگریستند / و آن فقیر، رنگ‌پریده، گفت: / اگر من فقیر نبودم، تو ثروتمند نبودی».

چکیده
این مصاحبه با آبراهامیان به بررسی ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران، تحولات تاریخی پس از انقلاب ۱۹۷۹ و جایگاه ایران در نظم جهانی می‌پردازد. آبراهامیان استدلال می‌کند که مداخله‌های خارجی، به‌ویژه جنگ ایران و عراق، در سال‌های نخست به تثبیت حکومت کمک کردند. او هم‌چنین نشان می‌دهد که ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ترکیبی از نهادهای انتخابی و کنترل روحانیت است و قدرت واقعی در نهایت در دست شبکه‌ای از روحانیان و نهادهای امنیتی، به‌ویژه سپاه پاسداران، متمرکز شده است. در ادامه، مصاحبه به سیاست منطقه‌ای ایران، مسئله‌ی برنامه‌ی هسته‌ای و تأثیر تحریم‌های اقتصادی بر جامعه‌ی ایران می‌پردازد و نشان می‌دهد که این تحریم‌ها نقش مهمی در بحران اقتصادی و دگرگونی‌های اجتماعی کشور داشته‌اند. در پایان، آبراهامیان با بررسی وضعیت اپوزیسیون، جامعه‌ی ایرانیان خارج از کشور (دیاسپورای ایرانی) و مسئله‌ی اقلیت‌های قومی، سناریوهای مختلفی برای آینده‌ی ایران مطرح می‌کند و هشدار می‌دهد که در کنار احتمال تغییرات سیاسی، خطر بی‌ثباتی شدید یا حتی فروپاشی ساختار دولت نیز وجود دارد.

ASSA یک کنفرانس بزرگ اقتصاددان‌هایی از سراسر جهان است که توسط انجمن اقتصاد آمریکا (AEA) برگزار می‌شود. هر سال هزاران نفر در آن شرکت می‌کنند و صدها جلسه برگزار و مقالات علمی ارائه می‌شود. بیشتر آن‌ها در چارچوب جریان اصلی اقتصاد هستند اما جلساتی نیز توسط سازمان‌های هترودوکس [گروه‌های اقتصادی خارج از جریان اصلی که تحلیل‌های رادیکال، طبقاتی، انتقادی یا نهادی از اقتصاد ارائه می‌دهند و روایت رسمی بازار و کارایی را به چالش می‌کشند]، مثل «اتحادیه‌ی اقتصاد رادیکال» (URPE) برگزار می‌شوند. کنفرانس امسال در فیلادلفیا برگزار شد.

اجماع واشنگتن مجموعه‌ای از ده نسخه سیاست اقتصادی بود که در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به عنوان بسته اصلاحات «استاندارد» برای کشورهای در حال توسعه بحران‌زده توسط نهادهای چندجانبه واشنگتن دی سی، صندوق بین‌المللی پول (IMF) و بانک جهانی ارائه شد. اصطلاح اجماع واشنگتن اولین بار در سال ۱۹۸۹ توسط اقتصاددان بریتانیایی،

تردیدی نیست که اروپای امروز بدون خیزشها جنبشهای اجتماعی و اشکال روزمره ی مقاومت جمعی سیمای کاملاً متفاوتی داشت، هستی امروز ما را به میزان بسیار زیادی مبارزات اصناف اتحادیه ها و احزاب، جنگ های دهقانی و انقلابها رقم زده اند. با این حال تاریخ نگاران برای دوره ای طولانی چندان علاقه ای به پرداختن به اعتراض های قشرهای فرودست نداشتند. به «آشوبها بیشتر چونان تلاطم احساسات توده های از راه به در شده نگاه شد که در برابر هر گونه پژوهشی دور خودشان حصار کشیده اند. این وضعیت تازه در نیمه ی سده ی بیستم و به خصوص از دهه ی ۶۰ به بعد تغییر کرد. چرا که دیگر اغلب خود این تاریخ نگاران در اعتراضها و جنبشهای اجتماعی شرکت داشتند و می توانستند به طور مشخص ببینند که چه گونه اشکال مقاومت تکامل پیدا میکنند و تحت چه شرایطی شانس موفقیت دارند. از این رو چشم انداز جدیدی شکل گرفت که از منظر کلی با مفاهیم وضعیت ساختاری، توانمندی، و پیکربندی تبیین می شود. وضعیت ساختاری فضای سیاسی اقتصادی و اجتماعی را تشریح می کند که در چارچوب آن اعتراضات نمود می یابد میزان سرکوب دولتی استقلال رسانه های گروهی و غیره توانمندی به این معناست که معترضان به چه ابزارهایی برای بسیج و سازمان دهی احتیاج دارند

ایالات متحده در ساعات اولیه‌ی بامداد، رئیس‌جمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو، و همسر او را ربود. این تشدید بحران، بخشی از زنجیره‌ای از تشدیدهای نظامی و لفظی در ماه‌های اخیر است. مقاله‌ی حاضر به بررسی زمینه‌های این تحرکات می‌پردازد، آن‌ها را در چارچوب راهبرد امنیتی جدید ایالات متحده در پیوند با تاریخ مداخلات آمریکا در آمریکای لاتین واکاوی می‌کند.

در دوره‌ای که آلیگارش‌های تکنو/ میلیاردر و شرکتهای بزرگ سرمایه‌داری و با همدستی دولتها و سیاست‌مداران با استثمار، سلطه، سرکوب، جنگ و میلیتاریسم وایدئولوژی‌هایی که فردپرستی را تقدیس می‌کنند زندگی اجتماعی و فردیت انسانها را به تباهی می‌کشند و در شرایطی که سوسیالیسم بعنوان بدیل سرمایه‌داری بیش از هر دوره دیگری آماج تهاجم سرمایه و کارگزارن آن قرار گرفته است، بازنشر مجدد مطلب کوتاه و موجز «چرا سوسیالیسم» از آلبرت آنیشتن دانشمند برجسته، ضروری به‌نظر می‌رسد. نوشته‌ای ساده و درخشان از چگونگی اسارت فردی و اجتماعی انسان در جامعه سرمایه‌داری و اینکه چرا سوسیالیسم زمینه ساز برابری و شکوفایی فردی و اجتماعی انسان است.

شوخی رایج درباره‌ی‌ نشست‌های تغییرات اقلیمی سازمان ملل (COP) این است که هر کدام از آن‌ها «فرار از مسئولیت‌پذیری» هستند. هر بار در دستیابی به توافقی برای پایان‌دادن به تولید سوخت‌های فسیلی به‌عنوان منبع انرژی ناکام می‌مانند؛ در حالی‌که اکنون کاملاً روشن است که انتشار کربن و سایر گازهای گلخانه‌ای عمدتاً از استفاده از همین سوخت‌های فسیلی ناشی می‌شود. هر بار، در دستیابی به توافقی برای کاهش برنامه‌ریزی‌شده و اجراییِ قابل‌توجهِ انتشار گازهای گلخانه‌ای در تمام بخش‌ها – تولید، حمل‌ونقل، جنگ‌ها و غیره – به توافق نمی‌رسند. هر بار نیز برای معکوس‌کردن جدی روند بی‌پایان جنگل‌زدایی، آلودگی دریاها و شتاب‌گرفتن انقراض گونه‌ها و تنوع زیستی کاری از پیش نمی‌برند.