نویسنده: shabakehsoc

یکی از مضامین اصلی تحلیل‌های این مجله در سال‌های اخیر، فرسایش نیروها و نهادهایی بوده است که به سرمایه‌داری جهانی تا حدی ثبات و انسجام می‌بخشند.1 این نکته شامل رد گسترده سیاستمداران و احزاب جریان اصلی می‌شود که از دهه 1980 تمایل داشتند در مجموعه‌ای از سیاست‌ها و مفاهیم عمدتاً نئولیبرال همگرا شوند و نهادهایی را برای تقویت آنها تغییر شکل دهند یا بسازند. نئولیبرالیسم اصطلاحی لغزنده، دشوار برای تعریف دقیق و اغلب در حال تغییر بوده و همیشه در کاربرد خود ناهمگن است. این اصطلاح هرگز یک سیستم منسجم نبوده که به طور کامل در سراسر سرمایه‌داری جهانی پذیرفته شده باشد.

در تاریخ جوامع پیچیده‌ی انسانی، انقلاب‌ها طی سده‌های متمادی مشاهده شده‌اند. سیاست در برخی مناطق، برای نمونه، دولت‌شهرهای یونان و روم باستان و نیز بسیاری از جوامع شرقی را می‌توان به‌صورت کشمکش میان گروه‌های اجتماعی و سیاسی بر سر توزیع منابع و قدرت در نظر گرفت؛ کشمکش‌هایی که در برخی موارد به انقلاب‌هایی منجر شدند که رژیم‌های سیاسی و اجتماعی را به‌گونه‌ای قابل‌توجه دگرگون ‌کردند. با این‌حال فقط از آغاز دوره مدرن است که انقلاب‌ها به یکی از نیروهای محرک اصلی پیشرفت تاریخی تبدیل و به شکل‌گیری انواع جدیدی از رژیم‌ها و بازآرایی روابط قدرت در مقیاس جهانی منجر شدند.

اتحادیه‌های کارگری برای ایجاد مقاومت در برابر ظلم، تغییرات اقلیمی و نابرابری بسیار مهم هستند.
اما به نظر می‌رسد جنبش کارگری بریتانیا گاهی اوقات بیشتر وقت خود را صرف بزرگداشت شکست‌های باشکوه گذشته می‌کند تا حمایت از مبارزات امروز. کارگران بخش توریسم و خرده‌فروشی در مقایسه با معدنچیان، کارگران راه‌آهن و مهندسان گذشته که اتحادیه‌ها بخشی از زندگی کاری‌شان بود، کمتر به اتحادیه‌ها می‌پیوندند.

این مقاله رابطه‌ی جنسیت و سرمایه‌داری را در نظریه‌ی الکس دمیروویچ بررسی می‌کند. به‌نظر او هرچند در مناسبات جنسیتی کنش‌ها و الگوهای ویژه‌ای شکل می‌گیرند، اما این مناسبات بخشی از کل (باز) تولید اجتماعی هستند. دمیروویچ بر این اساس در پی تدوین نظریه‌ای جامع از رابطه‌ی میان اشکال گوناگون سلطه در سرمایه‌داری است.

آخر هفته گذشته، آزمایشگاه نابرابری جهانی (WIL) سومین دوره کنفرانس نابرابری جهانی خود را در مدرسه اقتصاد پاریس برگزار کرد. WIL میزبان و نگهدارنده پایگاه داده نابرابری جهانی ، که پایگاه دسترسی آزاد در مورد نابرابری جهانی است. احتمالاً مشهورترین اعضای تیم WIL، مدیران، توماس پیکتی و گابریل زوکمن هستند که اولی به خاطر شاهکارش « سرمایه در قرن بیست و یکم » و کتاب‌های بعدی‌اش شناخته می‌شود.

حدود ۱۵۴ میلیون نفر در چهار ایالت و یک منطقه در ماه آوریل رأی دادند و شمارش آرا روز دوشنبه این هفته انجام شد.
نتایج نشان داد که حزب راست افراطی بهاراتیا جاناتا به رهبری نارندرا مودی همه چیز را از آن خود کرد. این حزب نه تنها در آسام به قدرت بازگشت، بلکه اپوزیسیون را در بنگال غربی – که زمانی جواهر تاج چپ هند بود – نیز شکست داد.

در عصر امپراتوریِ تجدید حیات‌یافته، پرسش در باره چگونگی مقاومت دوباره مطرح شده است. بحث‌های چپ‌گرایان آمریکای لاتین در میان دو جنگ جهانی بر سر نژاد، ملت و طبقه، مسئله‌ی بغرنج حق تعیین سرنوشت در چارچوب ضدامپریالیستی را روشن کرد.

جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران ابعاد گسترده‌تری پیدا می‌کند. نه تنها این درگیری نظامی تهدید را افزایش داده، بلکه تأثیر آن در کمبودها و افزایش قیمت‌ها، اقتصاد جهانی را بی‌ثبات کرده است.

بسیاری از بهترین تفسیرها در مورد جنگ، بر پویایی نظامی آن متمرکز شده‌اند. اما چگونه می‌توانیم از منظر نقد کارل مارکس از سرمایه‌داری، آنچه را که در حال رخ دادن است، درک کنیم؟

برشت مفهوم «طبقه» را در چارچوبی مارکسیستی و دیالکتیکی، به‌مثابه یک رابطه‌ی اجتماعی درک می‌کرد. فشرده‌ترین بیان این تلقی را می‌توان در شعر کودکانه‌ی او تحت‌عنوان «الفبا» (۱۹۳۴) یافت، آن‌جا که می‌نویسد:
«مرد ثروتمند و مرد فقیر / روبه‌روی هم ایستادند و به هم نگریستند / و آن فقیر، رنگ‌پریده، گفت: / اگر من فقیر نبودم، تو ثروتمند نبودی».

چکیده
این مصاحبه با آبراهامیان به بررسی ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران، تحولات تاریخی پس از انقلاب ۱۹۷۹ و جایگاه ایران در نظم جهانی می‌پردازد. آبراهامیان استدلال می‌کند که مداخله‌های خارجی، به‌ویژه جنگ ایران و عراق، در سال‌های نخست به تثبیت حکومت کمک کردند. او هم‌چنین نشان می‌دهد که ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ترکیبی از نهادهای انتخابی و کنترل روحانیت است و قدرت واقعی در نهایت در دست شبکه‌ای از روحانیان و نهادهای امنیتی، به‌ویژه سپاه پاسداران، متمرکز شده است. در ادامه، مصاحبه به سیاست منطقه‌ای ایران، مسئله‌ی برنامه‌ی هسته‌ای و تأثیر تحریم‌های اقتصادی بر جامعه‌ی ایران می‌پردازد و نشان می‌دهد که این تحریم‌ها نقش مهمی در بحران اقتصادی و دگرگونی‌های اجتماعی کشور داشته‌اند. در پایان، آبراهامیان با بررسی وضعیت اپوزیسیون، جامعه‌ی ایرانیان خارج از کشور (دیاسپورای ایرانی) و مسئله‌ی اقلیت‌های قومی، سناریوهای مختلفی برای آینده‌ی ایران مطرح می‌کند و هشدار می‌دهد که در کنار احتمال تغییرات سیاسی، خطر بی‌ثباتی شدید یا حتی فروپاشی ساختار دولت نیز وجود دارد.

ASSA یک کنفرانس بزرگ اقتصاددان‌هایی از سراسر جهان است که توسط انجمن اقتصاد آمریکا (AEA) برگزار می‌شود. هر سال هزاران نفر در آن شرکت می‌کنند و صدها جلسه برگزار و مقالات علمی ارائه می‌شود. بیشتر آن‌ها در چارچوب جریان اصلی اقتصاد هستند اما جلساتی نیز توسط سازمان‌های هترودوکس [گروه‌های اقتصادی خارج از جریان اصلی که تحلیل‌های رادیکال، طبقاتی، انتقادی یا نهادی از اقتصاد ارائه می‌دهند و روایت رسمی بازار و کارایی را به چالش می‌کشند]، مثل «اتحادیه‌ی اقتصاد رادیکال» (URPE) برگزار می‌شوند. کنفرانس امسال در فیلادلفیا برگزار شد.

اجماع واشنگتن مجموعه‌ای از ده نسخه سیاست اقتصادی بود که در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به عنوان بسته اصلاحات «استاندارد» برای کشورهای در حال توسعه بحران‌زده توسط نهادهای چندجانبه واشنگتن دی سی، صندوق بین‌المللی پول (IMF) و بانک جهانی ارائه شد. اصطلاح اجماع واشنگتن اولین بار در سال ۱۹۸۹ توسط اقتصاددان بریتانیایی،