دسته: Allgemein

اگرچه در اعتراضات میلیونی که بخش عمده‌ی آن‌ها منحصر به تظاهرات خیابانی است، قطعاً کارگران نیز در آن‌ها شرکت کرده و می‌کنند اما نمی‌توان از جایگاه ویژه و مهم کارگران در این اعتراضات صحبت کرد. اما اگر مشارکت کارگران در اعتراضات مشخص برعلیه جنگ اسرائیل را با اعتراضات طبقه‌کارگر در آلمان مقایسه کنیم، این اعتراضات جایگاه ویژه‌ای را به خود اختصاص می‌دهند. در تمام تاریخ جنبش کارگری آلمان فقط در سال 1918 با جنبش اعتصابی برعلیه جنگ و تنها اعتصابت سیاسی در تاریخ این جنبش را می‌یابیم.

در این گفتگو که پیش از 7 اکتبر و جنگ اخیر حماس و اسرائیل انجام شده، ایلان پایه نویسنده کتاب «پاکسازی قومی فلسطین» به زمینه‌های «بحران «قضایی» دراسرائیل پرداخته، پیشینه و ماهیت اختلافات جناح‌های درگیردراین بحران – که  او آن‌ها را „ اسرائیل فانتزی “ و „اسرائیل یهودیه“ می‌نامد – را تشریح می‌کند و هم‌چنین تاکید دارد که این دو جناح اختلافی درباره سیاست اشغال و سرکوب فلسطینی‌ها‌ ندارند.

توضیح مترجم: برگردان این مطلب برای آشنایی خوانندگان با نظر نویسنده در باره اپوزیسیون چپ است که کم وبیش فشرده‌ای از نظرات حزب سوسیالیست کارگران بریتانیا نیز هست.

پیروزی سالوادور آلنده‌ی مارکسیست در انتخابات 1970ریاست جمهوری شیلی امیدهای زیادی را برانگیخت که اما سه سال بعد با حمام خون به پایان رسید.
11 سپتامبر 1973 در ساعت 45:8 صبح هواپیماهای نیروی هوایی کاخ ریاست جمهوری موندا در سانتیاگو شیلی را بمباران کردند. سالوادور آلنده رئیس جمهور منتخب، آخرین پیام رادیویی خود را از اطاقی در اقامتگاهش ارسال کرد و مدتی بعد در زیر آوار ساختمان جان باخت.

عصیان جوانان به حاشیه‌رانده شده در واکنش به قتل ناهل توسط پلیس، به شورشی بزرگ در فرانسه منجر شد. طردشدگان اجتماعی که در گتوهای حاشیه کلان شهرهای این کشور تلنبار شده‌اند، پس از افشای فایلی که پلیس علنا از شلیک به ناهل حرف زده بود با خشم و نفرت به خیابان ریختند و علاوه بر درگیری با پلیس به بسیاری از بانک‌ها، سوپرمارکت‌ها و مراکز خصوصی و عمومی حمله کردند. واکنش‌ها به شورش و عصیان جوانان متفاوت بود. طیف راست به‌درجات متفاوتی صورت مساله را از قتل یک جوان توسط پلیس به مواجه با غارت و تقبیح آن تغییر داد. در شرایطی که هر جامعه‌شناس شریفی ریشه شورش جوانان طرشده را در نابرابری‌های اجتماعی و راسیسم ساختاری بررسی می‌کند اما بخشی از چپ‌ها هم با تکرار مدام لیستی از تهاجم جوانان عصیانی به مراکز عمومی، عملا شرایط اجتماعی بروز شورش را در حاشیه مقابله با «غارت» قرار دادند و به رشد دیسکورس مسلط کمک نمودند.

از ویتنام و جنگ در جنوب شرق آسیا تا آمریکای لاتین و فراتر از آن، هنری کیسینجر تا زانو در خون فرو رفت. ایزابل رینگروس در صدمین سال تولد یک قاتل، فعالیت او را بررسی می کند. برگردان تلخیص شده زیر از ایزابل رینگروس است که در سایت حزب کارگران سوسیالیست بریتانیا درج شده است.

صدها هزار نفر در ماه های اخیر به مبارزات اتحادیه پیوسته‌اند. بسیاری از آن‌ها برای اولین‌بار اعتصاب می‌کنند و جوانب آن برای آن‌ها ناشناخته است. در این‌جا به سه نکته‌ی مهم در اهمیت پیکت‌ها و تظاهرات در اعتصاب اشاره می‌شود.
استقبال از بازگشت اعتصاب‌ها به ادارات، انبار کالاها و بیمارستان‌ها نشان‌دهنده‌ی میزان تغییر سیاست در بریتانیا در طول سال گذشته است پس از یک دوره‌ی‌‌ طولانی که رسانه‌ها با خوشحالی اتحادیه‌ها را مرده اعلام می‌کردند، اکنون اعتصابات در اخبار تلویزیون و روزنامه‌ها به موضوع روز بدل شده است.

بحث در مورد «کار جنسی» در جنبش اتحادیه‌ای بریتانیا اختلاف برانگیز شده است. در حالی که اتحادیه GMB تلاش می کرد زنان را در «کلوپ‌های رقص برهنگی(در اینجا اصطلاحی برای لپ‌دنس) سازماندهی کند،

سلطنت در انگلستان الگویی است ایده آل برای اغلب طرفداران این شکل از حکومت در جهان که با ارجاع به آن موضع خود را توجیه می کنند. گفتار پیش رو مروری است مختصر ازتاریخ سلطنت درانگلستان ازانقلاب دراین کشورتا کنون، که بعد از مبارزات طولانی و تغییر توازن قوا به نفع حاکمیت مردمی همچنان نهادی زائد فراسر جامعه است.

سوسیالیست‌های سراسر جهان از شنیدن خبر مرگ ناگهانی جان مولینوکس در دوبلین در روز شنبه شوکه و اندوهگین شدند. او 74 سال داشت. جان یکی از مهمترین نویسندگان و فعالان مارکسیست در نسل دانشجویان و کارگران جوانی بود که در دهه‌های 1960 و 1970 علیه نظم موجود بپا‌خواستند.

ج

خودسازمان‌دهی، رهبری از پایین و هم‌گرایی چندراستایی / ناصر پیشرو این زیباترین ناامیدان تاریخ / اسماعیل کرمی زن، زندگی، آزادی: دستاوردها و چشم‌اندازها شوق یک خیزش

انقلاب آلمان و نقش یک گروه کارگری*
«نمایندگان انقلابی»(معتمدین) یک گروه کارگری بود که نقش برجسته‌ای در انقلاب آلمان و جنبش شورایی آن داشت. در تاریخ رسمی و رسانه‌‌ای، انقلاب آلمان به «جمهوری وایمار» فروکاسته شده است اما در پژوهش‌های مستقل و چپ از آن به‌عنوان «انقلاب فراموش شده» نام برده می‌شود. حتی در ادبیات چپ نیز نقش «نمایندگان انقلابی» در زیر سایه فعالیت‌های اسپارتاکیست‌ها و شخصیت‌های برجسته‌ای چون روزا لوگزمبورگ و لیبکنشت قرار گرفته و کمتر به‌طور مستقل بررسی شده است.